Lekarz dyżurujący na SOR nie podlega ochronie jak urzędnik publiczny w rozumieniu Kodeksu karnego

W dniu 28 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy wydał Postanowienie  (sygn. akt I KZP 24/15), w którym co prawdą odmówił udzielenia odpowiedzi na pytania prawne zadane mu przez Sąd Rejonowy o treści:

„1) Czy lekarz, który pełni dyżur w szpitalnym oddziale ratunkowym jako członek załogi karetki pogotowia ratunkowego, oczekując na wezwanie do wyjazdu, jest lekarzem wykonującym czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w sytuacji, gdy zwłoka w udzieleniu pomocy lekarskiej mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia lub w innym przypadku nie cierpiącym zwłoki – w rozumieniu art. 44 w związku z art. 30 ustawy z 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2015 r., poz. 464),

2) jeżeli tak, to czy sprawca znieważający lekarza znajdującego się w takiej sytuacji dopuszcza się czynu zabronionego z art. 226 § 1 Kodeksu karnego?”

ale jednak w uzasadnieniu postanowienia wyraźnie określił swoje poglądy na temat ochrony lekarzy jako urzędników państwowych.

zobacz całe uzasadnienie postanowienia SN

Sąd Najwyższy stwierdził bowiem, że nie udzieli odpowiedzi na pytania w formie uchwały, gdyż z punktu widzenia przepisu art 44 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty sprawa jest na tyle jasna i oczywista, że nie wymaga dokonywania zasadniczej wykładni przepisów ustawy:

„Konkludując przyjąć należy, że ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu przyznana lekarzowi w art. 44 ustawy z 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz w art. 5 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym nie obejmuje sytuacji innych, niż udzielanie pomocy doraźnej (a więc udzielanie pierwszej pomocy i podejmowanie medycznych czynności ratunkowych) lub pomocy lekarskiej wtedy, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia oraz w innych wypadkach niecierpiących zwłoki.

Za wykonywanie czynności w tym zakresie uznać trzeba także działanie zmierzające bezpośrednio do ich udzielenia od chwili odebrania zindywidualizowanego wezwania do ich udzielenia lub od chwili podjęcia 10 przez lekarza stosownych działań z własnej inicjatywy.

Ta ochrona prawna nie obejmuje okresu pełnienia przez lekarza dyżuru w szpitalnym oddziale ratunkowym, jeśli polega on tylko na oczekiwaniu na wezwanie do wyjazdu załogi karetki pogotowia ratunkowego.”

Powiązane wpisy